کدام بیماری‌ها نیاز به انجام نمونه‌برداری از کبد دارند؟

تأیید یا رد یک تشخیص مشکوک

برآورد شدت بیماری (Staging) و فیبروز

کبد چرب غیرالکلی و NASH

ارزیابی پاسخ به درمان

پایش عملکرد کبد پس از پیوند

شناسایی منشأ توده یا ضایعه مشکوک

ارزیابی آسیب‌های دارویی یا سمی

نمونه‌برداری برای همه بیماران مناسب نیست و در برخی شرایط خاص انجام آن ممنوع یا بسیار پرخطر است.
افرادی که مشکلات انعقادی شدید دارند، مانند کسانی که سطح پلاکت خونشان بسیار پایین است (کم‌تر از حد ایمن برای نمونه‌برداری)، یا اختلالات انعقادی کنترل‌نشده دارند، مانند هموفیلی یا استفاده از داروهای ضد انعقاد که قابل قطع نیستند، به دلیل خطر بسیار بالای خونریزی پس از بیوپسی نمی‌توانند این روش را انجام دهند.
بیماران مبتلا به آسیت شدید (جمع شدن مایع زیاد در شکم) انجام بیوپسی را دشوار و پرخطر می‌کند چون باعث جابجایی بافت کبد و افزایش احتمال آسیب به سایر اندام‌ها می‌شود.
بیماران مبتلا به عفونت‌های فعال، به‌خصوص در محل پوست و بافت‌های اطراف کبد، انجام بیوپسی را غیرممکن یا بسیار خطرناک می‌سازد، چرا که ممکن است عفونت به عمق بدن منتقل شود.
در شرایطی مانند نارسایی شدید کبد یا کلیه، که وضعیت عمومی بیمار بسیار شکننده است، انجام بیوپسی ممکن است عوارض شدیدتری ایجاد کند.
در این موارد، پزشکان معمولاً از روش‌های جایگزین غیرتهاجمی استفاده می‌کنند یا منتظر می‌مانند تا وضعیت بیمار پایدارتر شود.

برای بیمارانی که انجام بیوپسی به دلایل پزشکی ممنوع است، روش‌های غیرتهاجمی و ایمن‌تری وجود دارد که می‌توانند تا حد زیادی اطلاعات مفیدی درباره وضعیت این عضو حیاتی ارائه دهند.
یکی از این روش‌ها فیبرواسکن است که با استفاده از امواج ارتعاشی و امواج صوتی، میزان سفتی و سختی بافت کبد را اندازه‌گیری می‌کند؛ این سفتی معمولاً نشان‌دهنده وجود فیبروز یا زخم است. فیبرواسکن سریع، بدون درد و قابل تکرار است و می‌تواند اطلاعات مفیدی درباره شدت آسیب ارائه دهد.
علاوه بر فیبرواسکن، تصویربرداری‌های پیشرفته مانند الاستوگرافی سونوگرافی یا الاستوگرافی MRI نیز به پزشکان کمک می‌کنند تا بدون نیاز به نمونه‌برداری مستقیم، نمای دقیق‌تری از بافت و ساختار این عضو داشته باشند و تغییرات ناشی از بیماری‌های مختلف را بررسی کنند.
آزمایش‌های خونی تخصصی و مارکرهای بیوشیمیایی که به صورت ترکیبی تفسیر می‌شوند، می‌توانند شاخص‌های غیرمستقیم ولی مهمی از سلامت این عضو و میزان آسیب بافتی ارائه دهند.
آزمایش‌های خونی تخصصی و مارکرهای بیوشیمیایی می‌توانند به پزشک کمک کنند تا تشخیص بهتری داشته باشد و روند درمان را بدون نیاز به نمونه‌برداری تهاجمی پیگیری کند. استفاده ترکیبی از این روش‌ها، جایگزین مناسبی برای بیوپسی در بیماران پرخطر محسوب می‌شود.