مایکروویو ریه چیست و در تهران در کدام مراکز تخصصی انجام می‌شود؟

MWA یا درمان با امواج مایکروویو برای درمان برخی از بیماری‌های ریوی به ویژه سرطان ریه مورد استفاده قرار می‌گیرد. این روش درمانی به طور عمده برای کاهش اندازه تومورها و کنترل رشد آن‌ها در ریه‌ها به کار می‌رود. در این روش امواج مایکروویو به طور مستقیم به تومور ارسال می‌شوند تا با گرم کردن بافت سرطانی آن را تخریب کنند. این فرآیند به نام مایکروویو درمانی یا مایکروویو ابلیشن (Microwave Ablation) شناخته می‌شود.
این درمان معمولاً برای بیمارانی که دچار سرطان ریه در مراحل ابتدایی هستند و به سایر درمان‌ها مانند جراحی یا شیمی‌ درمانی نمی‌توانند دسترسی داشته باشند گزینه مناسبی محسوب می‌شود. این روش به طور خاص برای افرادی که وضعیت جسمانی‌شان به گونه‌ای است که جراحی یا رادیوتراپی ممکن نیست می‌تواند موثر باشد.

تعیین مسیر و محل ورود سوزن

قرار دادن پروب مایکروویو در تومور

اعمال انرژی ماکروویو

خارج کردن پروب و پایش بیمار پس از عمل

درمان غیرجراحی: این روش نیاز به جراحی ندارد و می‌تواند به طور نسبی ایمن‌تر از جراحی‌های باز باشد.
دقت بالا: سوزن‌های مخصوصی برای هدایت دقیق پروب به سمت تومور استفاده می‌شود.
حداقل زمان بستری: معمولاً بیماران پس از انجام این روش می‌توانند همان روز یا روز بعد از بیمارستان مرخص شوند.
کاربرد در بیماران غیرقابل جراحی: این روش برای بیمارانی که به دلایل مختلف از جمله وضعیت جسمانی نامناسب نمی‌توانند جراحی کنند، یک گزینه مناسب است.
درمان تومورهای کوچک و غیرقابل دسترس: در مواردی که تومور به دلیل موقعیت مکانی یا اندازه غیرقابل جراحی باشد، این درمان می‌تواند یک انتخاب موثر باشد.

همانطور که در تمام روش‌های درمانی، برخی از عوارض و خطرات وجود دارد. برای این درمان نیز خطراتی شامل موارد زیر می‌تواند باشد:
آسیب به بافت‌های سالم اطراف تومور: با وجود دقت بالا، در برخی موارد ممکن است گرمای تولید شده به بافت‌های اطراف تومور آسیب بزند.
عفونت: مانند هر درمانی که نیاز به وارد کردن سوزن به بدن دارد، خطر عفونت وجود دارد.
خونریزی: در برخی موارد ممکن است خونریزی خفیف پس از درمان اتفاق بیفتد.
درد یا ناراحتی: برخی بیماران ممکن است پس از درمان احساس درد یا ناراحتی در ناحیه درمانی داشته باشند.

بیمارانی که قادر به انجام جراحی نیستند
افرادی که به دلایل پزشکی (مانند مشکلات قلبی، ریوی یا بیماری‌های دیگر) قادر به تحمل جراحی باز نیستند. این روش کم‌تهاجمی است و نیاز به بیهوشی عمومی ندارد.
تومورهای کوچک و موضعی
این روش معمولاً برای تومورهای کوچک (معمولاً کمتر از 3 سانتی‌متر) که در موقعیت‌های قابل دسترس قرار دارند، مؤثر است. اگر تومور در مراحل اولیه یا موضعی باشد، این درمان می‌تواند به نابودی آن کمک کند.
بیمارانی که نمی‌توانند پرتودرمانی یا شیمی‌درمانی انجام دهند
برخی بیماران به دلیل عوارض جانبی یا واکنش‌های نامطلوب به شیمی‌ درمانی یا پرتودرمانی قادر به استفاده از این روش‌های درمانی نیستند. در این موارد MWA می‌تواند یک جایگزین مناسب باشد.
بیمارانی که تومورهای ریه آن‌ها غیرقابل جراحی است
افرادی که تومورهای ریه آن‌ها در مناطقی قرار دارد که جراحی امکان‌پذیر نیست یا جراحی به دلیل خطرات بالا مناسب نیست (مانند نزدیکی به عروق بزرگ یا ساختارهای حیاتی).
تومورهای ریه اولیه
درمان با مایکروویو ابلیشن برای تومورهای اولیه که هنوز به سایر نقاط بدن گسترش نیافته‌اند به طور خاص مؤثر است. در این موارد این روش می‌تواند به عنوان درمانی مستقل یا مکمل با دیگر روش‌ها استفاده شود.
افرادی که در مراحل اولیه سرطان ریه قرار دارند
برای افرادی که در مراحل اولیه سرطان ریه غیرکوچک قرار دارند و امکان جراحی برای آن‌ها محدود است این روش می‌تواند یک گزینه مناسب باشد.
بیمارانی که تومورهای متعدد دارند
در برخی موارد افرادی که به طور همزمان تومورهای کوچک متعدد در ریه دارند، می‌توانند از این روش برای درمان استفاده کنند زیرا این روش برای درمان تومورهای متعدد در یک زمان مناسب است.

استراحت و مراقبت از ناحیه درمان: استراحت در روزهای اول بعد از درمان بسیار مهم است. بیمار باید از انجام فعالیت‌های شدید و ورزش‌های سنگین خودداری کند.
اجتناب از فشار یا ضربه به ناحیه درمان: در صورتی که درمان از طریق پوست انجام شده باشد، باید مراقب باشد که ناحیه درمان آسیب نبیند.
مسکن‌ها و داروهای تجویزی
مراقبت از زخم‌ها
دور ماندن از دود و آلودگی هوا
مراقبت از علائم ناشی از عوارض احتمالی: در صورت بروز علائم غیرمعمول مانند درد قفسه سینه شدید، تنگی نفس، یا سرفه‌های خون‌آلود، بیمار باید فوراً به پزشک مراجعه کند. این علائم می‌توانند نشانه‌هایی از عوارض نادر درمان باشند.
محدودیت‌های فیزیکی و فعالیت‌های روزمره: بیمار باید از فعالیت‌های شدید مانند بلند کردن اجسام سنگین یا ورزش‌های فیزیکی تا چند هفته خودداری کند تا ریه فرصت بهبودی داشته باشد.
پرهیز از ورزش‌های سنگین و فعالیت‌های بدنی شدید در روزهای اول پس از درمان توصیه می‌شود.
نظارت بر علائم تنفسی: بیمار باید به علائم تنفسی خود توجه داشته باشد. در صورتی که احساس تنگی نفس، سرفه‌های غیرطبیعی یا افزایش تب وجود داشته باشد، باید فوراً با پزشک خود تماس بگیرد.
تغذیه و هیدراسیون: تغذیه مناسب و آب‌رسانی کافی برای تقویت سیستم ایمنی و تسریع بهبودی ضروری است. توصیه می‌شود از مصرف مواد غذایی پرچرب و سنگین خودداری شود.
استفاده از اکسیژن (در صورت نیاز): در برخی بیماران ممکن است بعد از درمان، نیاز به استفاده از اکسیژن برای کمک به تنفس و حمایت از عملکرد ریه‌ها وجود داشته باشد.

بیماران با تومورهای بزرگ یا گسترده
اگر تومور ریه بزرگ باشد یا به سایر بخش‌های ریه یا اندام‌های دیگر گسترش یافته باشد (متاستاز)، این درمان ممکن است مؤثر نباشد. این روش معمولاً برای تومورهای کوچک و موضعی مناسب است و نمی‌تواند به اندازه کافی در درمان تومورهای بزرگ یا گسترش‌ یافته مؤثر باشد.
بیماران با بیماری‌های ریوی پیشرفته
افرادی که به بیماری‌های ریوی پیشرفته مانند COPD (بیماری انسدادی مزمن ریه) یا آمفیزم ریه مبتلا هستند ممکن است نتوانند درمان با MWA را تحمل کنند زیرا این بیماری‌ها می‌توانند بر توانایی ریه‌ها در بازسازی و بهبودی پس از درمان تأثیر بگذارند.
بیمارانی که خونریزی یا مشکلات انعقادی دارند
افرادی که دارای مشکلات انعقادی خون هستند یا از داروهایی مانند رقیق‌ کننده‌های خون استفاده می‌کنند ممکن است در زمان این درمان در معرض خطر خونریزی شدید باشند. در این موارد قبل از انجام درمان باید درمان‌های لازم برای کنترل انعقاد خون انجام شود.
بیمارانی که تومور در نزدیکی ساختارهای حیاتی قرار دارد
اگر تومور در ناحیه‌ای قرار داشته باشد که نزدیک به ساختارهای حیاتی مانند عروق بزرگ، قلب یا نواحی مهم تنفسی باشد ممکن است این روش خطرناک باشد. زیرا امواج می‌توانند به بافت‌های مجاور آسیب وارد کنند.
بیماران با سابقه آلرژی شدید به مواد بیهوشی
اگر بیمار به مواد بیهوشی یا داروهای موضعی برای بی‌حسی حساسیت داشته باشد ممکن است نیاز به اقدامات ویژه‌ای باشد یا روش‌های دیگری برای درمان انتخاب شوند.
بیمارانی که از عفونت‌های فعال ریه رنج می‌برند
اگر بیمار دارای عفونت فعال ریه (مانند ذات‌الریه یا عفونت‌های دیگر) باشد این درمان می‌تواند خطرناک باشد زیرا ممکن است عفونت گسترش یابد یا روند بهبودی کند شود.
بیمارانی که وضعیت عمومی ضعیفی دارند
افرادی که به دلیل بیماری‌های زمینه‌ای مانند نارسایی قلبی، بیماری‌های کلیوی یا سایر مشکلات شدید پزشکی به شدت ضعیف هستند ممکن است نتوانند این درمان را تحمل کنند زیرا سیستم ایمنی و توانایی بدن برای مقابله با استرس ناشی از درمان ممکن است محدود باشد.
بیمارانی که در مراحل پیشرفته سرطان ریه قرار دارند
در بیماران با سرطان پیشرفته که متاستاز به سایر اندام‌ها گسترش یافته است این روش ممکن است تنها یک درمان تسکینی باشد و به صورت قابل توجهی نتواند پیشرفت بیماری را متوقف کند.
بیمارانی که تومور در چند نقطه مختلف ریه دارند
در صورت وجود تومورهای متعدد در نقاط مختلف ریه، این درمان ممکن است مؤثر نباشد. اگر تومورها در مناطقی باشند که به راحتی قابل دسترسی نیستند درمان ممکن است نیاز به جلسات متعدد و پیچیده داشته باشد.
بیمارانی که قبلاً درمان‌های رادیوتراپی را دریافت کرده‌اند
در بیمارانی که در گذشته پرتودرمانی دریافت کرده‌اند ممکن است بافت ریه حساس‌تر شده و استفاده از این روش‌های درمانی خطرات بیشتری داشته باشد.
بیمارانی که به طور فعال سیگار می‌کشند
مصرف فعال سیگار می‌تواند فرایند بهبودی را مختل کند و ریسک ابتلا به عفونت‌ها و مشکلات ریه را افزایش دهد. بیمارانی که به طور فعال سیگار می‌کشند باید تحت مشاوره دقیق پزشک قرار گیرند تا تصمیم‌ گیری بهتری برای درمان انجام شود.

اندازه و نوع تومور: در صورتی که تومور بزرگ یا پیچیده باشد احتمال بازگشت آن بعد از درمان بیشتر است. تومورهای کوچک و موضعی معمولاً بهتر به درمان پاسخ می‌دهند.
مراحل سرطان: اگر تومور در مراحل اولیه باشد و درمان به‌طور کامل انجام شود احتمال بازگشت پایین‌تر است. اما در مراحل پیشرفته احتمال بازگشت یا گسترش تومور به سایر قسمت‌ها بیشتر است.
عدم تخریب کامل تومور: در مواردی که تمام سلول‌های تومور با امواج مایکروویو تخریب نشوند احتمال بازگشت وجود دارد. ممکن است بخشی از تومور باقی بماند و بعد از مدتی دوباره رشد کند.
وجود متاستاز (گسترش سرطان): اگر سرطان به سایر اعضای بدن گسترش یافته باشد این درمان ممکن است تنها به صورت تسکینی باشد و احتمال بازگشت تومور بالاتر باشد.
پاسخ بدن به درمان: در برخی از بیماران بدن ممکن است به درمان پاسخ مناسبی ندهد که می‌تواند منجر به بازگشت تومور شود.
روش‌های پیشگیری از بازگشت: پیگیری‌های منظم پس از درمان با تصویربرداری (مانند سی‌تی‌اسکن) برای نظارت بر وضعیت تومور و اطمینان از عدم بازگشت آن بسیار مهم است.