فرق آدنومیوز با فیبروم رحمی چیست ؟

بسیاری از زنان در طول زندگی خود با مشکلات و اختلالاتی در ناحیه رحم مواجه می‌شوند. این مشکلات می‌توانند علائمی مشابه مانند خونریزی شدید، درد و فشار در ناحیه شکم ایجاد کنند. با این حال منشاء و پیامدهای این علائم می‌تواند بسیار متفاوت باشد. دو مورد از شایع‌ترین این مشکلات آدنومیوز (Adenomyosis) و میوم رحمی (Uterine Fibroids) هستند. تشخیص دقیق و انتخاب روش درمانی مناسب برای هر یک از این شرایط حیاتی است تا سلامت و کیفیت زندگی زنان حفظ شود.

آدنومیوز

نفوذ بافت رحم به عضلات یک وضعیت است که در آن بافت آندومتر (لایه داخلی رحم) به داخل دیواره عضلانی رحم (میومتر) نفوذ می‌کند. به عبارت دیگر بافت رحم به درون عضلات رحم نفوذ کرده و باعث ضخیم شدن و التهاب میومتر می‌شود. این موضوع می‌تواند منجر به بزرگ شدن رحم خونریزی شدید قاعدگی و درد مزمن شود.
علائم
درد قاعدگی شدید (دیسمنوره): درد شدید و مداوم در طول قاعدگی که ممکن است حتی در خارج از دوره قاعدگی نیز ادامه داشته باشد.
خونریزی شدید و طولانی مدت: خونریزی قاعدگی بسیار زیاد و طولانی مدت که ممکن است منجر به بیماری کم خونی شود.
بزرگ شدن رحم: رحم ممکن است به طور قابل توجهی بزرگ شود و احساس فشار در ناحیه شکم ایجاد کند.
درد در هنگام رابطه جنسی (دیسپروزی): درد در هنگام رابطه جنسی که می‌تواند شدید باشد.
فشار در ناحیه شکم: احساس سنگینی یا فشار در ناحیه شکم.
علل و عوامل خطر
سن: بیشتر در زنان بالای 40 سال دیده می‌شود.
تولد فرزند: زنانی که قبلاً بچه داشته‌اند خطر بیشتری برای ابتلا به دارند.
تغییرات هورمونی: تغییرات هورمونی در دوران بارداری یا زایمان می‌تواند باعث تغییر شکل رحم شود.
تاریخچه خانوادگی: اگر در خانواده شما کسی دچار این بیماری بوده خطر شما افزایش می‌یابد.
تشخیص
معاینه بالینی: پزشک با انجام معاینه لگنی اندازه و شکل رحم را بررسی می‌کند.
سونوگرافی: یک روش تصویربرداری که با استفاده از امواج صوتی تصاویر رحم و میوم را نشان می‌دهد.
MRI: یک روش تصویربرداری پیشرفته‌تر که جزئیات بیشتری از ساختار رحم و تغییر شکل رحم را نشان می‌دهد.
هیستروسکوپی: در برخی موارد برای بررسی داخل رحم و تشخیص تغییر شکل رحم استفاده می‌شود.

فیبروم

میوم ‌ها (که به آن‌ها میوم یا لیومیوم نیز گفته می‌شود) توده‌های خوش‌خیم (غیرسرطانی) هستند که در عضلات رحم رشد می‌کنند. این توده‌ها می‌توانند در اندازه، تعداد، و محل‌های مختلفی در رحم وجود داشته باشند.
علائم
خونریزی شدید و طولانی مدت: خونریزی قاعدگی بسیار زیاد و طولانی مدت.
خونریزی شدید و طولانی مدت: احساس سنگینی یا فشار در ناحیه زیر شکم.
افزایش حجم شکم: به دلیل بزرگ شدن رحم.
مشکلات ادراری: تکرر ادرار، احساس فشار در مثانه.
یبوست: مشکل در دفع مدفوع.
درد: در برخی موارد میوم ها می‌توانند باعث درد شوند به خصوص اگر بزرگ باشند.
علل و عوامل خطر
سن: میوم ‌ها بیشتر در زنان بین 30 تا 50 سال دیده می‌شوند.
نژاد: میوم ‌ها در زنان نژاد آفریقایی-آمریکایی شایع‌تر هستند.
سابقه خانوادگی: سابقه خانوادگی میوم خطر ابتلا را افزایش می‌دهد.
چاقی: چاقی می‌تواند خطر ابتلا به میوم را افزایش دهد.
فشار خون بالا: فشار خون بالا نیز می‌تواند خطر ابتلا به میوم را افزایش دهد.
تشخیص
معاینه لگنی: پزشک با انجام معاینه لگنی اندازه و شکل رحم را بررسی می‌کند.
سونوگرافی: سونوگرافی می‌تواند تصاویر رحم را نشان دهد و وجود میوم ‌ها را تشخیص دهد.
MRI (تصویربرداری رزونانس مغناطیسی): MRI دقیق‌ترین روش برای تشخیص میوم ‌ها و بررسی اندازه، موقعیت و تعداد آن‌ها است.

آدنومیوز

درمان دارویی : این روش اولین گزینه در درمان است و شامل داروهای ضد درد و داروهای هورمونی مانند پیل‌های ضد بارداری و داروهای ضد هورمونی است. این داروها با کاهش سطح استروژن، رشد بافت را متوقف می‌کنند و علائم را کاهش می‌دهند اما ممکن است عوارض جانبی داشته باشند.
هیسترکتومی: حذف کامل رحم در موارد شدید و زنانی که دیگر قصد باروری ندارند گزینه اصلی است و علائم را به طور دائمی از بین می‌برد. این روش بدون احتمال بازگشت بیماری اما با اثرات روانی و هورمونی مانند پایان دوره تولید باروری است.
هیستروسکوپی: جراحی مینیمال ایوانسیون است که با استفاده از ابزارهای کوچک بافت را از داخل رحم حذف می‌کند. این روش برای زنانی که قصد باروری دارند مناسب است اما احتمال بازگشت بیماری وجود دارد.
امواج فراصوت متمرکز : روش HIFU بدون برش و بدون بیهوشی انجام می‌شود و با استفاده از امواج فراصوت با دقت بالا بافت رحم را گرم می‌کند و از بین می‌برد. برای زنانی که باروری خود را حفظ می‌کنند مناسب است.
امواج فراصوت با شدت متمرکز در ام آر آی : روش (MRgFUS) از پیشرفته‌ترین روش‌هاست که با استفاده از تصویربرداری MRI و امواج فراصوت بافت را با دقت بالا از بین می‌برد. این روش بدون برش و بدون اینوویشن انجام می‌شود اما ممکن است برای موارد شدید یا گسترده کارایی نداشته باشد.

فیبروم

درمان دارویی: درمان دارویی برای کنترل علائم میوم رحمی مانند خونریزی شدید درد شکمی و فشار بر اندام‌های مجاور استفاده می‌شود. این داروها معمولاً برای کاهش علائم و بهبود کیفیت زندگی بیماران تجویز می‌شوند اما نمی‌توانند اندازه میوم ‌ها را به طور قابل توجهی کاهش دهند.
میومکتومی: جراحی است که در آن میوم ‌ها از رحم حذف می‌شوند اما رحم خود حفظ می‌شود. این روش مناسب برای زنانی است که قصد باروری دارند و میوم ‌هایشان علائم شدید ایجاد می‌کنند اما احتمال بازگشت میوم ‌ها در آینده وجود دارد.
آمبولیزاسیون شریان رحمی : روش غیرجراحی است که در آن از طریق یک رگ در ساق پا موادی مصنوعی وارد شریان رحمی می‌شوند و جریان خون به میوم ‌ها را مسدود می‌کنند. آمبولیزاسیون فیبروم رحمی بدون برش بدون بیهوشی عمومی و با زمان بازگشت سریع انجام می‌شود.
اولتراسوند متمرکز با هدایت ام آر آی: روش MRgFUS غیرجراحی و بدون برش است که در آن امواج فراصوت با دقت بالا بر روی میوم تمرکز می‌شوند و با استفاده از تصویربرداری MRI گرمای لازم برای تخریب بافت میوم ایجاد می‌شود. این روش برای زنانی مناسب است که قصد باروری دارند و میوم ‌هایشان محدود هستند.
هیسترکتومی : حذف کامل رحم به عنوان درمان قطعی برای میوم ‌های شدید و مزمن محسوب می‌شود. این روش می‌تواند از طریق جراحی باز لیپوسکوپی یا هیستروسکوپی انجام شود و علائم را به طور کامل از بین می‌برد اما با اثرات روانی و هورمونی همراه است.

یکی از دغدغه‌های اصلی زنان در سنین باروری تأثیر این دو بیماری بر توانایی بارداری است.

آدنومیوز و بارداری

این بافت به طور قابل توجهی می‌تواند باروری را کاهش دهد. نفوذ بافت آندومتر به لایه عضلانی منجر به تغییر در عملکرد انقباضی رحم می‌شود که کاشت جنین را دشوار می‌سازد و خطر سقط جنین خودبه‌خودی را افزایش می‌دهد. همچنین زنانی که این بافت را دارند در دوران بارداری بیشتر مستعد زایمان زودرس و خونریزی پس از زایمان هستند.

میوم ‌ها و باروری

تأثیر میوم ‌ها بر باروری به محل آن‌ها بستگی دارد:
میوم ‌های زیر مخاطی (ساب موکوزال): این نوع که وارد حفره رحم می‌شود بیشترین تأثیر منفی را بر باروری و لانه گزینی دارد.
میوم ‌های داخل دیواره‌ای: اگر بزرگ باشند یا تعداد زیادی داشته باشند می‌توانند شکل حفره رحم را تغییر داده و بر جریان خون جنین تأثیر بگذارند.
میوم ‌های سروزال (بیرونی): معمولاً تأثیر مستقیمی بر باروری ندارند اما ممکن است باعث درد شوند.

آدنومیوز و فیبروم دو بیماری متفاوت هستند و زمانی رخ می‌دهد که بافت شبکه‌ای شبیه لایه داخلی رحم (اندومتریوم) در عضلات رحم رشد کند در حالی که میوم تومورهای خوش‌خیمی هستند که از عضله رحم تشکیل می‌شوند. تغییر شکل رحم معمولاً با درد قاعدگی شدید باروری کمتر و خونریزی زیاد همراه است در حالی که میوم ممکن است بدون علامت باشد یا با فشار بر اندام‌های مجاور همراه باشد. درمان تغییر شکل رحم شامل داروهای هورمونی مهار کننده‌های HCG یا در موارد شدید جراحی مانند هیسترتومی است. درمان میوم نیز بستگی به اندازه موقعیت و علائم دارد و می‌تواند شامل دارو جراحی یا روش‌های غیرجراحی مانند امواج فراصوت باشد. مرکز نمونه برداری یاس نیاوران در تهران یکی از بهترین گزینه‌ها برای روش‌های کم‌تهاجمی و پیشرفته درمان میوم رحم مانند آنژیو آمبولیزاسیون با بهره‌گیری از متخصصان اینترونشنال رادیولوژی است. برای دریافت نوبت می توانید از طریق دکمه دریافت نوبت و یا از طریق شماره تماس 02126135170 اقدام کنید.